اگر ویژگی های شخصیتی رئیس قبلی و فعلی دانشگاه را با یکدیگر مقایسه کنیم بی شک انحصار گری و خودرایی در اتخاذ و اجرای تصمیماتشان صفات مشترکی است که همه به آن ها اذعان دارند. فریادهای عنان گسیخته دکتر باورصاد بر سر مدیرانش که گاه از شانیت رئیس دانشگاه نیز خارج می شد در کنار چند درگیری فیزیکی دکتر صدری نسب با مسئولین و دانشجویان  نشان داد که کم تحملی و بی صبری این دو نمی تواند چندان برای نظرات و انتقادات مخالف عواقب خوبی به همراه داشته باشد. با وجود همه این رفتارهای قیم مابانه اما دکتر باورصاد هر هفته ساعت 4-6 روزهای شنبه و یک شنبه را به شنیدن صحبت های دانشجویان با هر گرایش، سلیقه و مشکلی اختصاص داده بود تا راحت تر بتواند نسبت به رفع معضلات آن ها اقدام کند. امری که متاسفانه دکتر صدری نسب نسبت به آن بی تفاوت  است و در بیشتر مواقع مراجعات دانشجویی را به معاونینش ارجاع می دهد. از آن جا که معاونین نیز چندان از اختیارات لازم برخوردار نیستند در نهایت تصمیم نهایی به نظر رئیس دانشگاه موکول می شود تا این چرخه معیوب بر مدار خود بچرخد و دانشجو و مشکلاتش همچنان پشت درهای بسته باقی بماند. روندی که انتظار می رود رئیس دانشگاه نسبت به آن منعطف تر عمل کند و در جایگاه فردی مسئول در حل مشکلات دانشجویان تدبیر و تامل بیشتری به خرج دهد. حواسته ای که قطعا همه دانشجویان بر آن اتفاق نظر خواهند داشت.